FRANSA  2

Fransa yarı başkanlık sistemiyle yönetilen bir cumhuriyettir ve yarım veya tam bu ülkede başkan tüm fransa adına her türlü yetkiyi kullanır.Buna Başbakanı atamak kabineyi onaylamak ve fransayı her alanda temsil etmek de dahildir.Doğal olarak atanan başbakan parlementodan güven oyu amak zorundadır. Bu nedenle başkanın partisi çoğunlukta olmak zorundadır.Fransız anayasasına göre birkişi üstüste iki kez seçilebilir. Mevcut Başkan Macron’a gelince

Macron, 2016 yılında En Marche! adlı merkez-liberal bir siyasi hareket kurdu. Daha sonra bu parti LaRépublique En Marche! (LREM) adını aldı ve 2022 civarında Renaissance (RE) adıyla yeniden yapılandırıldı. Başka bir deyişle Macron’ un partisinin güncel adı Renaissance (RE)’dir.

Macron Fransız Anayasası gereği iki sefer Başkanlık seçimlerine katıldı.

2017 yılında aşırı sağcı Marine Le PEN ile mücadele etti. İlk turda En Marche adayı olarak yarıştı (LREM henüz tam teşekküllü siyasi parti hâlinde). İkinci turda Marine Le PEN’e karşı oyların %66,10’unu alarak seçildi

2022 de Yeniden aday oldu ve yine Marine Le PEN ile ikinci tura kaldı İkinci turda oyların %58,55’ini aldı. Ancak bu sefer aldığı oylar %7 azalmıştı. Fransız seçmen bazı şeylerden hoşlanmamıştı ve oylar doğal olarak Le PEN e gitti.

Başkanın partisi her seçimden  Parlementoda güven oyu alamadı.

2017 seçimlerinden hemen sonra yapılan 2017 milletvekili seçimlerinde, En Marche / LREM + MoDem ittifakı parlamento çoğunluğunu kazandı. LREM tek başına 308 sandalye ile çoğunluğu aldı (toplam 577 sandalyeden)

Ancak 2022 seçimlerinde, Macron’un partisi ya da ittifakı çoğunluğu kaybetti;

Daha da önemlisi, 2024 yılında Macron parlamentosunu feshedip erken seçime gitti; yeni seçimde partisinin konumu daha zayıfladı.

Bu nokta Fransa’nın son iki yılda dört Başbakan değiştirmesi siyasi istikrarın bir türlü sağlanamaması ve Basit protestolarla varoşlarda başlayan hareketlerin önce sivil itaatsizliğe sonra da kalkışmaya dönüşmesine neden oldu. Tabidir ki tek sebep bu değildi…

FRANCE 2 (English Edition)

France’s Semi-Presidential System and the Macron Era

France is a republic governed under a semi-presidential system, in which the president—whether in a partial or full capacity—exercises broad authority on behalf of the entire nation. These powers include appointing the prime minister, approving the cabinet, and representing France across all fields of governance. Naturally, any appointed prime minister must secure a vote of confidence from the National Assembly, which in practice requires the president’s party to hold a parliamentary majority. According to the French Constitution, a president may serve no more than two consecutive terms.

As for the incumbent, Emmanuel Macron:

In 2016, Macron founded a centrist-liberal political movement called En Marche!, which later became La République En Marche! (LREM) and was reorganized around 2022 under the name Renaissance (RE). In other words, Macron’s current party is officially known as Renaissance (RE).

Macron has participated in two presidential elections, as permitted by the Constitution. In 2017, he faced the far-right candidate Marine Le Pen. Running as the En Marche! candidate—at that time not yet a fully institutionalized party—Macron won the second round with 66.10% of the vote against Le Pen.
He ran again in 2022 and once more reached the runoff against Le Pen, this time securing 58.55% of the vote. However, his support declined by roughly seven percentage points, signaling voter dissatisfaction and a shift of some support toward Le Pen and the far right.

Following the 2017 presidential election, legislative elections were held the same year. The La République En Marche! (LREM) and MoDem alliance secured a parliamentary majority, with LREM alone winning 308 out of 577 seats.
Yet, in the 2022 legislative elections, Macron’s party and its allies lost their majority in the National Assembly. More critically, in 2024, President Macron dissolved parliament and called for early elections, after which his party’s position weakened even further.

This loss of legislative control, coupled with the rapid turnover of four prime ministers within two years, has deepened France’s political instability. The inability to maintain a stable government, along with widening social discontent, has transformed what began as localized suburban protests into a broader movement of civil disobedience—and, in some cases, open revolt.
Of course, this was not the only factor behind France’s ongoing turbulence, but it became one of the most visible manifestations of a deeper systemic crisis.