Information regarding the historical background of relations between Turkey and the European Union is readily available from countless sources. Therefore, the issue here is not the history of the relationship itself, but rather the political reality that has emerged today.

The double-tongued European bureaucracy has effectively positioned itself against Turkey. The reasons offered are so numerous and varied that Brussels has become highly skilled at producing new justifications whenever necessary. More importantly, the diplomatic courtesy that once concealed many objections is gradually disappearing. Issues that were previously expressed indirectly are now openly presented as preconditions, while the rules themselves are rewritten by the European Union whenever circumstances require it.

Examples of this trend continue to multiply. The recognition of Southern Cyprus and the acceptance of a federal solution on the island are increasingly being presented as direct preconditions. France is able to sign defense cooperation agreements with Greece and Southern Cyprus and openly declare that it would stand by them in the event of an attack. Yet when Turkey’s security concerns are raised, many of the same actors prefer to adopt a very different tone.

Equally striking is the contrast in the European Union’s strategic priorities. For reasons that remain difficult to explain, strategic partnership with South Korea—a country that is not even located in Europe—is advancing rapidly, while Turkey, which has been intertwined with European institutions for more than half a century, continues to be kept in the waiting room.

This naturally raises an important question: Are the criteria really the problem, or are political preferences hiding behind those criteria?

Many of the criticisms directed at Turkey have changed over time, evolved into new forms, or simply been replaced by new conditions. At one stage economic criteria were emphasized; at another, political reforms became the primary focus; later, entirely different requirements emerged. Yet one element has remained constant throughout the process: full membership has always been kept just beyond reach.

For that reason, it is necessary to acknowledge that the issue is no longer technical but political. Technical problems can be solved. Political preferences produce results only when they change.

The reality is that the European Union’s view of Turkey and Turkey’s view of the European Union no longer meet at the same point. Although both sides continue to speak as if they are pursuing a common destination, they are increasingly looking in different directions.

The world itself is changing as well. The European Union is no longer the Europe that existed when the integration project was originally conceived. Global centers of power are diversifying, new trade corridors are emerging, and the international system is gradually evolving toward a more multipolar structure. Likewise, Turkey is no longer the Turkey of half a century ago. Its economic capacity, regional influence, defense industry, and foreign policy priorities have all undergone significant transformation.

At this stage, the issue is no longer whether Turkey is ready for European Union membership. The real question is whether the European Union possesses the political will to accept Turkey as a full member. The answer to that question is found not in official statements, but in political decisions.

Brussels continues to generate new conditions, revise old ones, and constantly redefine the accession process. Requirements that were once presented as technical criteria have gradually become political preconditions, while political preconditions themselves have evolved into an increasingly explicit mechanism of veto. As a result, the process now resembles less a genuine accession negotiation and more a long-running political comedy whose outcome has already been decided.

At this point, the issue has ceased to be a membership negotiation. Negotiations only have meaning when both parties genuinely seek the same destination. Today, however, one side continues to speak about membership, while the other is no longer debating the conditions of membership but the very idea of membership itself.

Perhaps the most appropriate question today is this:

The issue is not why the European Union refuses to admit Turkey.

The issue is why Turkey continues to wait for admission.

Neither the European Union is the Europe it once was, nor is Turkey the country it was half a century ago. The world has changed, power centers have shifted, and economic and political realities have been fundamentally reshaped.

Under such circumstances, realism does not lie in repeating a goal that has repeatedly failed to materialize. Realism lies in developing a new strategy suited to new conditions.

Slowly but inevitably, the time is coming for everyone to go their separate ways. Some partnerships are built upon mutual political will; some separations merely formalize a reality that has long existed but remained unacknowledged.

AB VE TÜRKİYE: UZAYAN BEKLEYİŞİN SONU MU?

AB’nin Türkiye ile olan ilişkilerinin geçmişi hakkında her türlü bilgiye ulaşmak mümkündür. Bu nedenle konumuz ilişkilerin tarihi değil, bugün gelinen noktada ortaya çıkan siyasi gerçekliktir.

Çatal dilli Avrupa bürokrasisi Türkiye’yi tam olarak karşısına almış durumdadır. Bunun nedenleri o kadar çeşitlidir ki, her dönemde yeni bir gerekçe üretmekte ustalaşan Brüksel artık eski diplomatik nezaketi de bir kenara bırakmaya başlamıştır. Geçmişte üstü kapalı biçimde ifade edilen itirazlar bugün doğrudan ön şart olarak masaya konulmakta, kurallar ise ihtiyaç duyuldukça Avrupa Birliği tarafından yeniden yazılmaktadır.

Bunun örnekleri de giderek artmaktadır. Güney Kıbrıs’ın tanınması ve adada federal çözümün kabul edilmesi bazı çevreler tarafından doğrudan ön şart olarak ifade edilebilmektedir. Fransa, Yunanistan ve Güney Kıbrıs ile savunma işbirliği anlaşmaları imzalayabilmekte, bu ülkelere yönelik bir saldırı durumunda yanlarında olacağını açıklayabilmektedir. Ancak aynı çevreler Türkiye’nin güvenlik kaygıları söz konusu olduğunda çok daha farklı bir dil kullanmayı tercih etmektedir.

Her nedense Avrupa kıtasında bulunmayan Güney Kore ile stratejik ortaklık hızla ilerlerken, yarım yüzyılı aşkın süredir Avrupa kurumlarıyla iç içe yaşayan Türkiye’nin hâlâ bekleme odasında tutulması dikkat çekici bir çelişki oluşturmaktadır.

Bu durum doğal olarak şu soruyu gündeme getirmektedir: Sorun gerçekten kriterler midir, yoksa kriterlerin arkasına gizlenmiş siyasi tercihler mi?

Türkiye’ye yönelik eleştirilerin önemli bir bölümü zaman içerisinde değişmiş, dönüşmüş veya yeni başlıklarla yeniden üretilmiştir. Bir dönemde ekonomik kriterler öne çıkarılmış, başka bir dönemde siyasi reformlar gündeme gelmiş, ardından farklı şartlar ortaya konmuştur. Ancak değişmeyen tek unsur, üyelik hedefinin sürekli olarak uzak bir noktada tutulması olmuştur.

Bu nedenle artık meselenin teknik değil siyasi olduğu gerçeğini kabul etmek gerekmektedir. Çünkü teknik sorunlar çözülür, siyasi tercihler ise ancak değişirse sonuç üretir.

Gerçekçi olmak gerekirse Avrupa Birliği’nin Türkiye’ye bakışı ile Türkiye’nin Avrupa Birliği’ne bakışı artık aynı noktada değildir. Taraflar uzun süredir aynı hedefe yürüyormuş gibi görünse de giderek farklı yönlere bakmaktadır.

Üstelik dünya da değişmektedir. Avrupa Birliği, kurulduğu dönemin ekonomik ve siyasi ağırlığına sahip değildir. Küresel güç merkezleri çeşitlenmekte, yeni ticaret koridorları ortaya çıkmakta ve uluslararası sistem çok kutuplu bir yapıya doğru evrilmektedir. Aynı şekilde Türkiye de yarım yüzyıl önceki Türkiye değildir. Ekonomik kapasitesi, bölgesel etkisi, savunma sanayisi ve dış politika öncelikleri farklılaşmıştır.

Bugün gelinen noktada sorun artık Türkiye’nin Avrupa Birliği üyeliğine hazır olup olmaması değildir. Sorun, Avrupa Birliği’nin Türkiye’yi tam üye olarak kabul etmeye siyasi irade gösterip göstermediğidir. Bu sorunun cevabı ise yıllardır yapılan açıklamalarda değil, alınan kararlarda saklıdır.

Brüksel her yeni dönemde yeni şartlar üretmekte, eski şartları güncellemekte ve üyelik sürecini sürekli yeniden tanımlamaktadır. Bir zamanlar teknik kriterler olarak sunulan başlıklar zamanla siyasi ön koşullara dönüşmüş, siyasi ön koşullar ise giderek açık bir veto mekanizması haline gelmiştir. Bu nedenle süreç artık bir üyelik müzakeresinden çok, sonucu önceden belli olan uzun bir politik komediyi andırmaktadır.

Bu noktadan sonra mesele üyelik müzakeresi olmaktan çıkmıştır. Çünkü müzakere, iki tarafın da aynı hedefe ulaşmak istemesi halinde anlam taşır. Oysa bugün taraflardan biri üyelikten söz ederken, diğeri üyeliğin şartlarını değil üyeliğin kendisini tartışmaktadır.

Belki de artık en doğru soru şudur:

AB neden Türkiye’yi almıyor değil, Türkiye neden hâlâ AB tarafından alınmayı bekliyor?

Ne Avrupa Birliği kurulduğu dönemdeki Avrupa’dır ne de Türkiye yarım yüzyıl önceki Türkiye’dir. Dünya değişmiş, güç merkezleri değişmiş, ekonomik ve siyasi dengeler yeniden şekillenmiştir.

Bu nedenle gerçekçilik, artık başarısız olduğu defalarca görülen bir hedefi tekrarlamakta değil, yeni şartlara uygun yeni bir strateji geliştirmektedir.

Yavaş yavaş herkesin kendi yoluna gitme zamanı gelmektedir. Çünkü bazı ortaklıklar karşılıklı iradeyle kurulur; bazı ayrılıklar ise uzun süre inkâr edildikten sonra yalnızca resmiyet kazanır.

WHY IS ISRAEL IMPORTANT

Some relationships endure not because of visible reasons, but because of invisible strategic realities. The relationship between the United States and Israel is one of them. It is often explained through religion, lobbying activities, or domestic politics. However, in international relations, friendships are not permanent; interests are. For this reason, emotional or ideological arguments alone are insufficient when explaining why one state has supported another for decades. Israel’s importance to the United States rests on factors that are often very different from popular assumptions, and many of these factors rarely find a place in public narratives.

Israel is not important because Washington protects it; Washington protects it because Israel is important.

When discussing U.S.-Israeli relations, much of the public debate begins from the wrong starting point. Discussions are frequently shaped around Jewish lobbying groups, campaign donations, or the influence of religious constituencies, while the strategic dimension remains secondary. Yet long-term relationships between states are sustained not by emotions but by interests. Understanding the true reasons behind American support for Israel requires accepting this basic reality.

Israel is not the only country in the Middle East that works closely with the United States. Egypt has received American assistance for decades. Jordan is one of Washington’s closest regional partners. Several Gulf states host American military facilities. Qatar, Bahrain, and Kuwait all maintain significant U.S. military presences. If the issue were merely America’s need for an ally or a military base in the region, it would be difficult to explain Israel’s uniquely privileged position.

What makes Israel different is not the sheer size of its military power. Contrary to popular perception, Israel is neither a global naval power nor a state capable of sustaining prolonged, multi-front wars indefinitely on its own resources. Although it possesses a highly capable air force, many of its critical systems depend on American logistical support. Spare parts, precision-guided munitions, technical assistance, and various technological components provide Washington with considerable leverage.

Yet this dependence does not diminish Israel’s value. On the contrary, Israel’s importance derives not from the scale of its military capabilities but from the consistency of the strategic benefits it provides. While the Israeli Air Force’s reliance on the American logistical network gives Washington significant influence, it also integrates Israel deeply into the broader U.S. strategic architecture.

From Washington’s perspective, one of the greatest challenges in the Middle East is unpredictability. Governments can change, coups can occur, civil wars can erupt, and public pressure can push leaders in unexpected directions. The loss of the Shah’s regime in Iran, the upheavals of the Arab Spring, and occasions when regional partners have diverged from American expectations all illustrate this reality.

Israel, by contrast, is one of the few states whose fundamental strategic orientation remains largely unchanged regardless of changes in government. Whether led by right-wing or left-wing coalitions, its overall security outlook and relationship with the West remain broadly consistent. For Washington, such predictability is extremely valuable. In international affairs, finding a reliable partner is often more difficult than finding a powerful one.

Israel’s second major advantage lies in its technological capacity. The issue extends far beyond advanced weapons systems. In fields such as electronic warfare, cybersecurity, missile defense, intelligence technologies, and other high-tech sectors, Israel demonstrates a level of innovation and productivity that is remarkable relative to its population size. The United States undoubtedly possesses greater resources in most of these areas. However, from Washington’s perspective, Israel functions as a second technological hub capable of operating within the same strategic framework and technological culture.

Israel’s importance is not limited to the Middle East. Today, a significant portion of great-power competition takes place in the technological domain. In areas such as artificial intelligence, cybersecurity, electronic warfare, semiconductor technologies, and advanced defense systems, Israel possesses an extraordinary capacity for innovation relative to its size. For Washington, Israel is not merely a regional partner but also one of the critical nodes within the broader Western technological ecosystem.

The third factor is intelligence. Over several decades, Israel has developed one of the most extensive intelligence networks in the Middle East. Its ability to monitor regional developments, assess threats, and gather information in crisis zones serves as a valuable complement to American capabilities.

The fourth factor is institutional resilience. Despite facing wars, terrorist attacks, political crises, and numerous security challenges, Israel has repeatedly demonstrated an ability to preserve the functionality of its state institutions. From Washington’s perspective, this provides reassurance that the strategic partnership it has invested in is likely to endure over the long term.

The religious and cultural dimension is often misunderstood. Israel’s strategic value to the United States did not emerge because of religion. However, religious and cultural factors have undoubtedly contributed to the strong support that this strategic relationship enjoys within American politics and public opinion. Support for Israel is particularly strong among Evangelical communities. Nevertheless, religion should be viewed not as the foundation of the relationship but as a multiplier that reinforces an existing strategic partnership.

Ultimately, Israel’s importance cannot be explained solely through military strength. What distinguishes it is its strategic reliability, technological capacity, intelligence capabilities, institutional resilience, and the unique legitimacy it enjoys within the American political system.

There are other states in the Middle East that cooperate closely with the United States. There are countries that host American military bases. There are regimes that receive billions of dollars in American assistance. Yet none of them simultaneously possess the ability to generate advanced technology, provide sophisticated intelligence, maintain effective military capabilities, and remain strategically aligned with Washington regardless of domestic political changes.

For this reason, viewing Israel merely as an ally is an incomplete assessment. From Washington’s perspective, Israel is not an ordinary regional partner but one of the central pillars of a strategic infrastructure that has been built over decades.

States do not act on emotions. States protect strategic assets in which they have invested. Much of America’s support for Israel rests on this reality.

Because from Washington’s perspective, the issue is not simply the defense of a country.

The issue is the preservation of a strategic capability that would be extraordinarily difficult to replace if lost.

And that is where Israel’s true importance ultimately lies

Bazı ilişkiler görünen sebeplerle değil, görünmeyen stratejik gerçeklerle ayakta kalır. ABD ile
İsrail arasındaki ilişki de bunlardan biridir. Bu ilişki çoğu zaman din, lobi faaliyetleri veya iç
siyaset üzerinden açıklanmaya çalışılır. Ancak uluslararası ilişkilerde dostluklar kalıcı değildir;
çıkarlar kalıcıdır. Bu nedenle bir devletin onlarca yıl boyunca başka bir devlete verdiği desteği
açıklarken duygusal veya ideolojik gerekçeler tek başına yeterli olmaz. İsrail’in ABD açısından
taşıdığı önem de çoğu zaman sanıldığından farklı nedenlere dayanmaktadır ve bu nedenlerin
önemli bir bölümü kamuoyundaki yaygın anlatılarda kendisine yer bulamamaktadır.
Washington İsrail’i koruduğu için İsrail önemli değildir; İsrail önemli olduğu için
Washington onu korumaktadır.
ABD-İsrail ilişkileri tartışılırken kamuoyunun büyük bölümü genellikle yanlış noktadan
başlamaktadır. Tartışmalar çoğu zaman Yahudi lobileri, seçim bağışları veya dini grupların etkisi
etrafında şekillenirken, meselenin stratejik boyutu ikinci planda kalmaktadır. Oysa devletler
arasındaki uzun vadeli ilişkiler duygularla değil çıkarlarla ayakta kalır. ABD’nin İsrail’e verdiği
desteğin gerçek nedenini anlamak için de önce bu temel gerçeği kabul etmek gerekir.
Ortadoğu’da ABD ile yakın çalışan tek ülke İsrail değildir. Mısır onlarca yıldır Amerikan yardımı
almaktadır. Ürdün, Washington’un en yakın ortaklarından biridir. Körfez ülkeleri Amerikan
üslerine ev sahipliği yapmaktadır. Katar, Bahreyn ve Kuveyt’te önemli Amerikan askeri varlığı
bulunmaktadır. Eğer mesele yalnızca ABD’nin bölgede bir müttefik veya bir askeri üs
bulundurma ihtiyacı olsaydı, İsrail’in sahip olduğu ayrıcalıklı konumu açıklamak oldukça zor
olurdu.
İsrail’i farklı kılan unsur askeri gücünün büyüklüğü değildir. Popüler anlatının aksine İsrail ne
küresel ölçekte faaliyet gösterebilen bir deniz gücüdür ne de tek başına uzun süreli ve çok cepheli
savaşları sınırsız şekilde sürdürebilecek kaynaklara sahiptir. Güçlü bir hava kuvvetine sahip
olmasına rağmen kullandığı birçok kritik sistem Amerikan lojistik desteğine bağlıdır. Yedek
parça akışı, hassas mühimmat, teknik destek ve çeşitli teknolojik bileşenler Washington’a önemli
bir etki alanı sağlamaktadır.
Ancak bu durum İsrail’in değerini azaltmaz. Tam tersine, İsrail’in önemi askeri kapasitesinin
büyüklüğünden değil, sağladığı stratejik faydanın sürekliliğinden kaynaklanmaktadır. İsrail Hava
Kuvvetleri’nin Amerikan lojistik ağına olan bağımlılığı Washington’a önemli bir kaldıraç
sağlarken, aynı zamanda İsrail’i ABD’nin daha geniş stratejik mimarisinin ayrılmaz bir parçası
haline getirmektedir.
Washington açısından bakıldığında Ortadoğu’nun en büyük problemlerinden biri
öngörülemezliktir. Rejimler değişebilir, darbeler yaşanabilir, iç savaşlar çıkabilir veya halk
baskısı hükümetleri farklı yönlere sürükleyebilir. ABD’nin İran’da Şah rejimini kaybetmesi, Arap
Baharı sırasında birçok ortağının sarsılması ve zaman zaman bazı müttefiklerinin Washington’un
beklentilerinin dışına çıkması bu gerçeğin örnekleridir.
İsrail ise hükümetler değişse bile temel stratejik yönelimini koruyan devletlerden biridir. Sağ
veya sol koalisyonların iktidara gelmesi, ülkenin genel güvenlik anlayışını ve Batı ile ilişkilerini
köklü biçimde değiştirmemektedir. Washington açısından bu öngörülebilirlik son derece
değerlidir. Çünkü uluslararası ilişkilerde güvenilir ortak bulmak çoğu zaman güçlü ortak
bulmaktan daha zordur.
İsrail’in ikinci önemli avantajı teknoloji üretme kapasitesidir. Konu yalnızca gelişmiş silah
sistemleri değildir. Elektronik harp, siber güvenlik, füze savunması, istihbarat teknolojileri ve
çeşitli yüksek teknoloji alanlarında İsrail, nüfusuna kıyasla son derece yüksek bir üretim
kapasitesi ortaya koymaktadır. ABD elbette bu alanların çoğunda çok daha büyük imkânlara
sahiptir. Ancak Washington açısından önemli olan İsrail’in ABD ile aynı stratejik dili
konuşabilen ikinci bir teknoloji merkezi olarak işlev görmesidir.
İsrail’in önemi yalnızca Ortadoğu ile de sınırlı değildir. Günümüzde büyük güç rekabetinin
önemli bölümlerinden biri teknoloji alanında yaşanmaktadır. Yapay zekâ, siber güvenlik,
elektronik harp, yarı iletken teknolojileri ve gelişmiş savunma sistemleri gibi alanlarda İsrail,
nüfusuna oranla olağanüstü bir üretim kapasitesine sahiptir. Washington açısından İsrail yalnızca
bölgesel bir ortak değil, aynı zamanda Batı teknolojik ekosisteminin önemli düğüm noktalarından
biridir.
Üçüncü unsur istihbarattır. İsrail onlarca yıldır Ortadoğu’nun en yoğun istihbarat ağlarından
birini geliştirmiştir. Bölgesel gelişmeleri izleme, tehditleri değerlendirme ve kriz bölgelerinde
bilgi toplama konusunda sahip olduğu kapasite, ABD için önemli bir tamamlayıcı unsur
oluşturmaktadır.
Dördüncü unsur ise kurumsal dayanıklılıktır. İsrail birçok kez savaşlar, terör saldırıları, siyasi
krizler ve güvenlik tehditleriyle karşı karşıya kalmış olmasına rağmen devlet yapısını korumayı
başarmıştır. Washington açısından bu durum, yatırım yapılan stratejik ortaklığın uzun vadede
devam edeceğine dair önemli bir güvence oluşturmaktadır.
Din ve kültür boyutu ise çoğu zaman yanlış yorumlanmaktadır. İsrail’in ABD açısından stratejik
değeri dini nedenlerle ortaya çıkmamıştır. Ancak bu stratejik ilişkinin Amerikan siyasetinde ve
kamuoyunda destek bulmasında dini ve kültürel faktörlerin etkisi küçümsenemez. Özellikle
Evanjelik çevrelerde İsrail’e verilen destek oldukça güçlüdür. Bununla birlikte din, ilişkinin temel
nedeni değil, mevcut stratejik ortaklığı güçlendiren bir çarpan etkisi olarak görülmelidir.
Sonuç olarak İsrail’in önemi yalnızca askeri gücüyle açıklanamaz. Onu farklı kılan; stratejik
güvenilirliği, teknoloji üretme kapasitesi, istihbarat ağı, kurumsal dayanıklılığı ve Amerikan
sisteminin içerisinde sahip olduğu benzersiz meşruiyettir.
Ortadoğu’da ABD ile çalışan başka devletler de vardır. Amerikan üslerine ev sahipliği yapan
ülkeler vardır. Washington’dan milyarlarca dolar yardım alan rejimler vardır. Ancak bu ülkelerin
hiçbiri aynı anda hem yüksek teknoloji üretebilen, hem gelişmiş istihbarat sağlayabilen, hem
askeri olarak etkili olabilen, hem de iç siyasi dönüşümlerden bağımsız biçimde Amerikan
ekseninde kalabilen bir yapıya sahip değildir.
Bu nedenle İsrail’i yalnızca bir müttefik olarak görmek eksik bir değerlendirmedir. Washington
açısından İsrail, Ortadoğu’daki sıradan bir ortak değil; onlarca yıl boyunca inşa edilmiş bir
stratejik altyapının merkezlerinden biridir.
Devletler duygularla hareket etmezler. Devletler yatırım yaptıkları stratejik varlıkları korurlar.
ABD’nin İsrail’e verdiği desteğin temelinde de büyük ölçüde bu gerçek yatmaktadır.
Çünkü Washington açısından mesele yalnızca bir ülkeyi savunmak değildir.
Mesele, kaybedildiğinde yerine aynı özelliklere sahip başka bir aktör koymanın son derece zor
olduğu bir stratejik kapasiteyi korumaktır.
İsrail’in gerçek önemi de tam olarak burada yatmaktadır.